“Kiçik” cinayət və böyük vicdansızlıq

Bakının boz pilləkənlərində oturan 11 yaşlı bir uşaq… Əlləri ilə göz yaşlarını silməyə çalışır, amma hıçqırıqları boğazında düyünlənib. Yanından keçib gedən onlarla insan bəlkə də onun sadəcə uşaqlıq şıltaqlığı etdiyini düşünür. Amma bu göz yaşlarının arxasında böyük bir cəmiyyətin kiçik, lakin rəzil bir mənzərəsi gizlənir.

Bayaq mağazadan qayıdarkən rastlaşdım onunla. İki blok o tərəfdə, pilləkənlərə sığınıb ağlayırdı. Yaxınlaşdım, səbəbini soruşdum. Səsi titrəyirdi. Dedi ki, əlindəki pulu alıb qaçıblar. Tanımadığı bir uşaq, anasının marketdən nəsə alması üçün verdiyi o sonuncu 10 manatı əlindən qoparıb və qaçıb.

Cəmi 10 manat… Kimisi üçün bir fincan kofenin qiyməti, kimisi üçün isə bir ailənin axşam süfrəsinin ruzisi. Amma söhbət məbləğdən getmir. Söhbət o 11-12 yaşlı uşağın yaşadığı travmadan və evə, anasının yanına əliboş qayıtmağa qorxan o məsum ürəyin çırpıntısından gedir.

Küçələrimiz nə vaxtdan bu qədər təhlükəli oldu?

Məktəbdən yorğun-arğın çıxan, bəlkə də ac olan bir uşaq öz evinin qabağında belə özünü təhlükəsiz hiss edə bilmirsə, biz hansı asayişdən, hansı mənəviyyatdan danışırıq? Bir uşağın əlindən pulunu alıb qaçan o digər “uşaq” hansı mühitdə böyüyür? O, bu cəsarəti haradan alır? Görünür, biz cəmiyyət olaraq haradasa böyük bir səhvə yol vermişik.

Tənqid etməli olduğumuz məqam təkcə o pulu oğurlayan uşaq deyil. Biz həm də o uşağa “başqasının haqqını yeməyi” öyrədən (və ya öyrətməyən) valideynləri, ətrafda baş verən zorakılığa göz yuman “mənə nə” deyən kütləni tənqid etməliyik.

Daş pilləkənlər və daşlaşmış ürəklər

O uşaq marketdə anasının tapşırdığını tapa bilmədiyi üçün evə qayıdırmış. Yəni həm tapşırığı yerinə yetirə bilməməyin üzüntüsü, həm də əlindəki pulun qəfildən yoxa çıxması onun dünyasını başına yıxıb. O, sadəcə 10 manatını itirməyib; o, böyüklərin dünyasına olan inamını, küçələrin təhlükəsizliyinə olan güvənini itirib.

Bu gün bir uşağın 10 manatına göz dikənlər, sabah daha böyük cinayətlərin toxumunu səpirlər. Əgər biz bu gün o pilləkəndə oturan uşağın göz yaşını görməzdən gəlsək, sabah o uşağın yerində öz övladımızı görə bilərik.

Sonda…

Bir insan kimi bu mənzərə məni dərindən sarsıtdı. Biz nə vaxtdan bu qədər soyuqqanlı olduq? Nə vaxtdan uşaqların göz yaşı bizim üçün “adi hal”a çevrildi?

Oğurlanan o 10 manat tapılar, anası bəlkə də onu bağışlayar. Amma o uşağın qəlbindəki o qorxu, o “təklik” hissi uzun müddət silinməyəcək. Gəlin, ətrafımıza daha diqqətli baxaq. Çünki bəzən bir uşağın hıçqırığı, bütün şəhərin sükutundan daha uca səslə fəryad edir.

Səbinə Bağırova