Xalq şairi Vahid Əzizin noyabrın 23.11.25-ci ildə 80 yaşı tamam olur.
Bəzən bir çiçəyə baxmaq, sükutun ən saf və dərin şeirini oxumaq kimidir. Onlar rəngləri ilə danışır, ətriləri ilə cavab verir, solduqca susurlar – amma heç vaxt unudulmurlar. Çiçəklər – təbiətin gözəllik dilində yazdığı, Tanrıya ünvanlanan, amma ariflərin baxışında oxunan bir məktubdur. Çiçəklər danışmır – amma eşidirlər.
Şairlər Tanrıdan bir sirr payı alıblar – onlar çiçəklərin dilini anlayırlar. Onlar çiçəklərə baxmır, onları dinləyirlər. Titrək saplağı əllərində tutarkən, əslində öz ruhlarının səsini eşidirlər. Çünki çiçək yalnız gözəlliyin deyil, həm də kövrəkliyin, məsumluğun simvoludur. Nazlı bir qız kimidir – onu görən çox olar, amma onu duyan az tapılar.
Rəvayətə görə, bir gün sevgisini sözə çevirə bilməyən bir aşiq, çiçəyə çevrilir. O gündən bəri çiçəklər susur, amma baxışlarında, duruşlarında min bir duyğu gizlənir. Sevənlərin bir-birinə çiçək bağışlaması da elə bu susqun sevgidən doğur. Dünyanın hər yerində çiçək, sevginin ən saf və universal dilinə çevrilib.
Mövlana üçün çiçək Tanrıya açılan pəncərə idi.
Taqor üçün – susaraq sevən bir qəlbin ətri.
Füzuli üçün isə gül, eşqin özü idi – dərilər, amma onu solmağa qoymazdı. Çünki eşqin ətri heç vaxt solmur:
Gül dərib eşq bağında, nə gül kimi solaram,
Nə də bülbül tək ah eylərəm – səbrim var!
Bugünkü poeziyada isə Azərbaycanın Xalq şairi Vahid Əzizin misralarında çiçək bir obraz deyil, bir nəfəsdir, bir könüldür. O, çiçəklərlə danışmır – özü çiçəyə çevrilir, onların dili ilə düşünür, onların ürəyi ilə dinləyir:
Kaş biləydim, çəmənlərdə çiçəklər
Bir-birinə pıçıldaşsa, nə deyər?
Bu, bir sual deyil – sükutun fəlsəfəsidir. Vahid Əziz o pıçıltını duyur, o sükutu eşidir və çiçəkləri bir gəlinin təravətli dünyasına bənzədir:
Çöldə çiçəklər də gəlin kimidir…
Torpaqdan doğan bu təravət – yaşamağın özüdür. Gəlin həyatın təzəliyidirsə, çiçək onun bahar nəfəsidir:
Sevilməyə haqqı olan ilk bahar,
Çiçəklərdən öyünməyi öyrənib…
Bahar, sevgiylə dirilən bir ruhdur. Onu yalnız çiçəklər yuxudan oyada bilər. Çünki çiçəklər heç vaxt öyünmür – amma sevməyi öyrədirlər.Həyatın mənası da, elə bu öyrənişdədir: yaşamaq, sevməklə mümkündür.
Və nəhayət, çiçəklərlə danışan şair, əslində təbiətlə deyil – onun ruhu ilə söhbət edir. O, Tanrının səsini çiçəyin dilində eşidən, insan qəlbinin ən dərin səssizliyində Tanrıya pıçıldayan bir varlıqdır. “Ömür də çiçəkdir – solub, saralan…”
Çiçəklərlə danışan şair – sükutun içində Tanrının səsini eşidən insandır.
